Feeds:
Wpisy
Komentarze

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Dziecko przychodzi na świat obdarzone w „zdolność zdobywania zdolności „.Gdyby nic nie stało na przeszkodzie świat byłby zaludniony istotami pełnymi inwencji prześcigającymi się w oryginalności i odkrywczymi.W takim świecie rzeczy niezwykłe stały by się zasadą a to co nieoczekiwane oczywistością. Tylko nielicznym szczęśliwcom udaje się nie podzielać losu milionów ludzi z wrodzonymi zdolnościami twórczymi ale przytłoczonych ciężarem warunków ,sposobem wychowania którzy poddali się z rezygnacją uniformizmowi, zbiorowemu konformizmowi i monotonii.
Gdybyż rodzice wiedzieli jak łatwo jest przy najlepszych intencjach i woli zniszczyć w zalążku siły żywotne jakie dziecko w sobie nosi.Ogólne zainteresowanie psychologią, uznanie praw dziecka, jego potrzeby autonomii , jego specyficznej mentalności pozostaje w większości przypadków na poziomie ogólnej myśli teoretycznej a nie ma zastosowania w prawdziwym życiu i działaniu.Dla wielu rodziców i osób odpowiedzialnych za dziecko staje się to możliwe dopiero wówczas gdy sami pokonali własne ograniczenia i wyzwolili się na tyle by nie zrobić z własnego dziecka przedmiotu,mogą wtedy uniknąć rozdźwięku między myśleniem teoretycznym a konkretną praktyką.
Historia rodziców tworzy zaczarowany krąg. Są oni urodzeni w świecie zhierarchizowanym gdzie wszystkie stosunki układają się według schematu podziału na przełożonych i poddanych. Z chwila gdy stają się rodzicami powielają ten schemat w stosunku do własnych dzieci .Jest to status oparty na naturalnym poczuciu nierówności ,które z konieczności prowadzi do umocnienia władzy i autorytetu dorosłych będących depozytariuszami norm i władzą wymagającą posłuszeństwa, uległości i podporządkowania dziecka słabego i bezbronnego w stosunku do tych którym zawdzięcza pomoc i opiekę.Wielu dorosłych jest przekonanych ,że należy jak najdłużej kierować i prowadzić dziecko po właściwej drodze dając sobie w ten sposób poczucie bycia potrzebnym a w opinii innych być dobrym ojcem godnym dziecka które uformował . I oto widać jak ołowiana pokrywa poczyna przytłaczać dziecko które zaczyna darzyć nieufnością to wszystko co wywodzi się z narzuconych norm ,uczy się myśleć za pośrednictwem cudzych myśli nigdy nie robić tego co zakazane.Uczy się oczekiwać aż zostanie zaproszone by robić to co wolno.Nie podejmuje własnej inicjatywy ze strach przed złą interpretacją.Dorośli traktując swoje dzieci w sposób w jaki byli sami wychowywani a którego wewnętrznie nie akceptowali będąc dziećmi, przyczyniają się do rozdźwięku w dziecięcej duszy która z jednej strony buntuje się na brak możliwości wyrażenia swojej ekspresji twórczej a z drugiej odczuwa wyrzuty za myśli przeciw rodzicom których bardzo kocha a którzy narzucając swoją wolę możliwości te tłumią.
Wychowanie w rodzinie jest pierwszym podstawowym aktem ponieważ charakter stosunków miedzy dorosłymi a dziećmi w rodzinie wpływa w sposób zasadniczy na rozwój młodych.Dziecku wychowywanemu wśród pokrzykiwań przytłoczonemu i pozbawionemu równowagi grozi dezintegracja która uniemożliwia ukształtowanie się jako istoty wolnej i twórczej.Innym przykładem destrukcyjnego wpływu może być apodyktyczny ojciec który wciąż powtarza ,,rób tak ponieważ ja tego chcę ” czy też rodzice stosujący wobec dziecka szantaż uczuciowy ,,zrób tak żeby mi zrobić przyjemność” ,,nie rób tego bo sprawi mi to przykrość ” albo nadopiekuńcza matka wciąż nękana myślą,że synek może się zaziębić,biegnąc skręcić sobie nóżkę .
Dziecko zamykane w takich systemach wychowawczych jest pozbawione możliwości rozwoju postawy twórczej cz też zdolności inwencji

Opracowano na podstawie ,,Twórcza aktywność dziecka" Robert Gloton ,Claude Celero
Reklamy

Read Full Post »

Warsztaty garncarskie

W czasie zakupów w jednej z Trójmiejskich galerii handlowych wśród sklepów napotkałam jeden który zwrócił moją szczególną uwagę .Był to sklep z ceramiką wykonywaną ręcznie i własnoręcznie wypalaną. Można powiedzieć ,że takich sklepów a właściwie galerii ceramiki jest wiele ale czy wszędzie można spróbować w ramach organizowanych warsztatów własnoręcznie wykonać ceramikę.Ta propozycja jest wyjątkowo interesująca  dla wszystkich a szczególnie rodziców z dziećmi .W czasie tych zajęć rozwijają się u dzieci wszechstronne umiejętności takie jak:myślenie przestrzenne,sprawność manualna,koordynacja oka i ręki,siła rąk,łatwość w tworzeniu pojęć matematycznych,wyobraźnia oraz cierpliwość i dokładność.W ramach odpłatności organizatorzy zapewniają wszelkie niezbędne materiały ,szkolenie na temat podstawowych technik i oczywiście wypalenie naszych dzieł w piecu .wszelkie dodatkowe informacje można uzyskać na stronie    http://www.tajemniczyogrod.net.pl

Read Full Post »

Każde dziecko myśli inaczej to tytuł książki której autorką jest Lanna Nakone .Umysł każdego dziecka działa inaczej można to porównać do nie powtażalności  odcisku palca.Generalnie naukowcy wyróżniają w tkance mózgowej cztery podstawowe części zwane kwadrantami.Każdy z nas ma swój ulubiony kwadrant mózgu to znaczy taki z którego najchętniej korzysta. Jeśli nasz  sposób ekspresji,działania czy samoorganizacji sterowany jest preferowany przez nas kwadrant oznacza to ,że działamy w sposób naturalny,przysparza nam to dodatkowej energii.Oczywiście wszyscy korzystamy z wszystkich czterech kwadrantów zależnie od sytuacji lecz trzeba podkreślić , że jeden z nich jest dla każdego z nas naturalnym źródłem motywacji i zachowania.To stwierdzenie dotyczy także dojrzewającego umysłu dziecka.Książka „Każde dziecko myśli inaczej” może służyć nie tylko jako nowoczesny podręcznik jej głównym zadaniem jest zmiana tradycyjnego sposobu myślenia o zasadach samoorganizacji.Książka zachęca do lepszego zidentyfikowania i wspierania wrodzonych talentów i skłonności do określonych działań i dostosowanie ich do pewnych zasad samoorganizacji.

Wyróżnione zostały w niej cztery podstawowe typy samoorganizacji to :

Pracuś,którego nadrzędnym celem jest utrzymanie porządku-takie dzieci są uosobieniem powiedzenia ,,wszystko na swoim miejscu i na wszystko jest miejsce ,,

Wrażliwiec na wszystkim co robi i posiada ,musi wyryć swoje inicjały,utrzymuje emocjonalny stosunek ze wszystkim co go otacza .

Wizjoner lubi wprowadzać innowacje,chętnie układa całe sterty swoich skarbów pod ręką -jeśli coś znajduje się poza zasięgiem wzroku to jednocześnie poza zasięgiem  umysłu.

Strateg zaś analizuje lubi sprawować kontrolę nad otoczeniem ,szybko podejmuje decyzje i przekazuje różne zadania innym

Read Full Post »

Czy każde dziecko jest artystą? Odpowiedź  na to pytanie jest zależna od stosunku emocjonalnego do konkretnego dziecka. Przecież każda mama patrzy z podziwem na dzieła swojego „małego artysty”, widząc w jego pracach prawdziwe dzieła sztuki. Ten podziw jest koniecznym warunkiem motywującym dziecko do dalszych eksperymentów twórczych. Dodając mu odwagi maksymalizuje jego możliwości, buduje poczucie własnej wartości.

Dlaczego dziecku zależy na opiniach dorosłych na temat jego prac? Dziecko angażując się całym sobą oczekuje zainteresowania i akceptacji. Obiektywnie rzecz biorąc zależy to od tego co sami uznajemy za sztukę. Wielu badaczy między innymi S. Szuman, W. Okoń, A. i M. Foltys, E. Kurzyński oraz W. Lam tworczości dziecięcej uznawało wytwory plastyczne dzieci za sztukę. W. Lam uważał, że „Każdy wysiłek twórczy a więc i dziecięcy tylko wtedy może dać dobre wyniki kiedy powstaje z głębokiej wewnętrznej potrzeby wypowiadania się i wyraża osobisty stosunek do rzeczywistości. Tylko w takim wypadku powstaje indywidualna kompozycja obrazu i dzieło kształtuje się w sposób żywy i niepowtarzalny.”

Czy należy pozwalać dziecku na przebywanie w świecie fantazji, swobody i ekspresji twórczej właściwej dzieciom czy też dążyć do tego aby dzieci sprawnie i możliwie szybko nauczyły się odtwarzać rzeczywistość tak jak ją widzą dorośli? Myślę, że kiedy podejmujemy działania w tym kierunku zabijamy w dziecku duszę artysty, ucząc je schematycznego odtwarzania rzeczywistości. Zniechęcamy do postawy twórczej krytykując za każdym razem gdy próbuje wyjść poza schemat.

Read Full Post »

Kolor jest czynnikiem który pozwala ujawnić nastrój emocjonalny i ekspresję przeżywanych treści.Nie należy pomijać takich elementów jak charakter kreski rysunkowej,plamy,faktury,konstrukcji płaszczyzny czy bryły.

Struktura kolorystyczna pracy ,zestawy spokojne,stonowane lub ostre i kontrastowe,zgaszone lub wesołe,ciepłe lub zimne jeśli powtarzają się w pracach określonych dzieci wówczas są wyrazem pewnych cech psychiki ich autora.Przeżycia psychiczne ,sposób wychowania,urazy emocjonalne mają wielki wpływ na charakter wypowiedzi plastycznej.

Oglądajmy uważnie rysunki naszych dzieci  jest to jeden z sygnałów ,że nasze dziecko potrzebuje pomocy.

 na podstawie Stanisław Popek
,,Analiza psychologiczna twórczości plastycznej dzieci i młodzieży,,

Zostaw Komentarz »

Read Full Post »

Twórcza aktywność dziecka .

,,Każdego dnia składamy depozyt w pamięci naszych dzieci,,

Charles R.Swindoll

Read Full Post »